Народные русские сказки А. Н. Афанасьева в трех томах.

Мороз, Солнце и Ветер.

№91[324].

[324].

Ишоў раз сабе адзін чалавек и судосіў[325] на дарозі Со́ўнычко, Мароз і Вецер. Ото-ж-то спатка́ушисе[326] з імі, сказаў вуон ім «пахвалёны»[327]. — «Каму́ вўон адда́ў пахвалёны?» Со́ўнычко сабе кажа — што мне, коб я не пякло; а Мароз себе кажэ, што мне, а не табе, бо вуон цябе́ не так боіце, як мяне. «Ото-ж-бо лжэце! Непра́ўда! — ка́жэ нарэсці[328] Вецер: — Той чалавек аддаў похвалёны не вам, а мне».

Пачали́ між сабою аж спераціся[329], сварыціся[330] й оно́што[331] за чубы не пабраліся...

«Ну, калі ж так, то спыта́ймося[332] яго, каму́ вуон адда́ў пахвалёны — мне чі вам?» Даганілі таго чалавека, спыталі; аж вуон сказаў: «Ветреві». — «А што, бач[333], не каза́ў[334] я — што мне!» — «Пастуо́й же ты! Я цябе́ ра́кару спяку![335] — кажа Сло́нцэ. — Покеміш ты мяне»[336]. Ажно Вецер кажа: «Не буось, не спячэ; я буду веяці і охоладжаць яго». — «Так я ж цябе, гіцлю[337], заморожу!» — кажа Мароз. «Не лякайсе[338], небо́же[339], тогды я не буду веяці, і вуон табе нічого не зро́біт, без ветру не замаро́зіт».